شعاع آن نگاه داشته گرچه سنگينى و آلودگى به گناه او را رها نمىكند . نيروهاى معنوى برتر به شفاعت آن برمىخيزند و بيش از استحقاق او را به سوى خويش مىكشانند و از آلودگى گناه و تاريكى آن پاك و روشنش مىسازند و اگر با اصرار بر گناه و تكرار آن خطرات ، آدمى از حركت به سوى خير و حق باز ايستد و از جاذبهء آن دور نگه داشته شود از رحمت برخوردار نمىگردد . معانى نفس و تفسير آن مراد از نفس ، حقيقت انسان است كه در دنيا ، بدن مادّى به عنوان ابزار فعل آن است و در هنگام مرگ تعلّقش از آن قطع شده و به عالم ديگر سفر مىكند . و خداوند در وصف اين حال مىفرمايد : يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِى فِي عِبَادِى * وَادْخُلِى جَنَّتِى » « 1 » اى جان آرام گرفته و اطمينان يافته ! * به سوى پروردگارت در حالى كه از او خشنودى و او هم از تو خشنود است ، باز گرد . * پس در ميان بندگانم درآى * و در بهشتم وارد شو . اين اصطلاح از نفس در دين ، « روح » گفته مىشود و در قرآن ، روح به اين معنا است . روح موجودى آسمانى است كه به دليل شرافتش به خداوند نسبت داده شده است ، اين موجود آسمانى مانند فرشتگان داراى وجودى مستقلّ است . او پس از رشد و كمال جسم كه تسويه نام گرفته ، خلقتى ديگر در او ايجاد مىشود و آفرينش دوّم ، چيزى جز ايجاد حيات انسانى نيست كه توسّط روح صورت مىگيرد . پس از

--> ( 1 ) - فجر ( 89 ) : 27 - 30 .